Er is iets met Tamer. Het deed me belanden op de Vliegenthartschool aan de Da Costalaan in Leiden. Brugklasjaar, de nazomer van 1999. Het waren opwindende tijden. Wat zou het nieuwe millennium ons brengen?

Een schoolplein uit One Flew Over The Cuckoo's Nest

De Vliegenthartschool in Leiden, met zo'n 150 leerlingen die onduidelijke leerstoornissen of gedragsproblemen vertoonden, was een curieuze hotpot van ADHD'ers, autisten en een minderheid andersbedrade, onbegrepen breinen. Getraumatiseerde neurodivergenten die met elkaar in een cruciale ontwikkelingsfase van het menselijk leven, de puberteit, moesten gaan opgroeien om mee te komen in de neurotypische regelmaat.

Dat leverde uiteraard de meest bizarre, grappige, verdrietige en intensieve situaties op. Ik had het voor geen goud willen missen. Maar ik wilde er ook weg. Samen met mijn vriend Gerrit besloten we al vrij snel na de eerste kennismaking met dit schoolplein uit One Flew Over The Cuckoo's Nest dat ons gezamenlijke doel zou worden om hier binnen 2 jaar weg te komen naar een reguliere middelbare school. Hoe, dat wisten we nog niet. Maar zo ver heen als sommigen hier? Nee, wij herkenden ons intellect en begrepen dat wij hier eigenlijk niet thuishoorden. En wie wel, zou je kunnen beargumenteren.

Wat was er dan precies mis?

Na het overleven van het eerste jaar probeerde ik vast te stellen wat de schoolleiding vond dat er aan mij schortte om mee te komen binnen normaal middelbaar onderwijs. Ik heb dit in een gesprek met de schooldirecteur letterlijk gevraagd, want ik had een brandend verlangen om daar weg te komen. Verdwaalde ADHD'ers hebben niet zelden een rotsvast verlangen om bij de 90% neurotypischen - het normaal - te horen, en ik was er in die tijd zeker nog 1 van.

Op de concrete vraag kwamen een aantal concrete antwoorden. Want als je het voor de neurotypische uitspelt, kan het prima verwoorden wat de afwijkingen zijn van de neurotypische gedragsstandaard. Ik moest:

  • mijn vinger opsteken als ik iets wilde vragen
  • stil zijn
  • concentreren/opletten
  • (...)
  • (...)

Mentor Geert en het schriftjesarchief

Mijn mentor Geert Hoornweg overzag keurig. Hij doet me nog het meest denken aan 1 van de voor mij meest geniale komedische vertolkingen van een geschreven karakter, de Britse acteur Mark Heap als Alan Statham in Green Wing Seizoen 1 en 2 (2002-2004), de absurde ziekenhuisserie die in tegenstelling tot het gepopulariseerde Amerikaanse "Scrubs" wel grappig was.

Na verloop van tijd was er een voorraad van een schriftje of 20 met beoordelingen op elk punt, want ik bleef trouw naar de docent lopen om mij te becijferen op de kritiek. Wat bleek: ik scoorde eigenlijk heel goed en de boekjes werden een bewijs van mijn gedragsverbetering. Het hield mij scherp en doordat ik, unknowingly, intuitively, bewijslast had geïntroduceerd tegen wat ik als onrechtvaardig beschouwde (typisch kenmerk van de ADHD'er overigens, de intolerantie voor onrecht, vanwege dat opmerkelijk gefinetunede moreel kompas dat zij van nature lijken te bezitten).

Terug naar regulier onderwijs

Het vormde uiteindelijk het doorslaggevende bewijs om mij na 2 jaar naar een reguliere middelbare school te laten gaan. En zo kwam de periode Vliegenthart door mijn doorzettingsvermogen en determinatie ten einde. Een nieuwe fase, mijn eerste verliefdheid en vriendinnetje, de zomer van 2001.